Μη δέσμευση πολιτικών Δικαστηρίων από αθωωτική ποινική απόφαση

ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.
ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ. – ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ «ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥ».

Δημοσιεύθηκε η ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα, από θεωρητική, νομική και νομολογιακή άποψη, υπ’ αριθ. 329/2014 απόφαση του Μον.Εφ Ιωαν.

Η εν λόγω απόφαση δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ότι η απόφαση του αρμοδίου Ποινικού Δικαστηρίου, με την οποία ο, κατηγορούμενος τότε, εναγόμενος ΑΘΩΩΘΗΚΕ από την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΕΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, να αχθεί σε ταυτόσημη, σχετικά με την υπαιτιότητα, κρίση, διότι η ανωτέρω απόφαση, έρχεται σε αντίθεση με τα ανευρεθέντα αποδεικτικά στοιχεία.

Σχετικά, λοιπόν, με το ανωτέρω ζήτημα αναφέρονται οι εξής, χρήσιμες ενδεχομένως, σκέψεις και επισημάνσεις.

Ι.- Όπως είναι γνωστό, επανειλημμένα προσφάτως, απ’ την πλευρά των εναγομένων, σε περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων (θανατηφόρων ή με σοβαρές σωματικές βλάβες, κυρίως), έχει προβληθεί ο ισχυρισμός, ότι η αθωωτική για τον φερόμενο ως υπαίτιο οδηγό απόφαση του αρμοδίου Ποινικού Δικαστηρίου αποτελεί «δεδικασμένο» για το Πολιτικό Δικαστήριο και, υπό την έννοια αυτή, «δεσμεύει» την κρίση του σχετικά με το ζήτημα της υπαιτιότητας.

Η άποψη αυτή επιχειρεί να στηρίξει την βασιμότητα της στην συνδυασμένη ερμηνεία και εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ που κυρώθηκε με τον Ν. 53/1974 και του αρθρ. 14 παρ. 3 του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, που κυρώθηκε με τον Ν. 2642/1997.

Ως προς την άποψη αυτή θα πρέπει να τονισθούν τα ακόλουθα:

1.- Το νομικό ζήτημα, το οποίο, τίθεται με την ανωτέρω άποψη, έχει, ως γνωστόν, λυθεί και απαντηθεί αρνητικά, με την πάγια και απαρέγκλιτη Νομολογία του Αρείου Πάγου, αλλά και των λοιπών Πρωτοβάθμιων και Δευτεροβάθμιων Δικαστηρίων της ουσίας.

Ειδικώτερα, με την υπ’ αριθμ. 215/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου (ΕπιθΣυγκΔικ 2013 σελ. 236) έχει κριθεί, ότι:

α.- Με τις ανωτέρω, αυξημένης τυπικής ισχύος, διατάξεις της ΕΣΔΑ και του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, ΔΕΝ ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΗ ΑΠΟ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, αλλά κατοχυρώνεται και προστατεύεται μόνον το

τεκμήριο της αθωότητας του κατηγορουμένου (βλ. ΕΔΔΑ απόφαση της 27-9-2007 Σ. κατά Ελλάδος σκέψη 37, ΕΔΔΑ απόφαση της 11-2-2003 R. και Y κατά Νορβηγίας).

β.- Υπό την έννοια ακριβώς αυτή, ΔΕΝ ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ και, συνακόλουθα, τυγχάνει απορριπτέος ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ ο εκ του άρθρ. 559 αριθμ. 1 περ. α’ ΚΠολΔ σχετικός λόγος αναιρέσεως, στην περίπτωση εκείνη κατά την οποία το Δικαστήριο της ουσίας, για την διαμόρφωση του αποδεικτικού του πορίσματος, έλαβε υπ’ όψιν και συνεκτίμησε, μεταξύ άλλων, και την αθωωτική απόφαση του αρμοδίου Ποινικού Δικαστηρίου, χωρίς, περαιτέρω, να προβεί σε οποιαδήποτε ερμηνεία, ως προς τους λόγους απαλλαγής του κατηγορουμένου στην ποινική δίκη ή να αποφανθεί άμεσα ή έμμεσα για την ποινική ενοχή του, ώστε να ανακύπτει ζήτημα αμφισβήτησης του εξ αυτής παραγομένου και από τις ανωτέρω Διεθνείς Συμβάσεις προστατευομένου τεκμηρίου αθωότητας, για την πράξη, για την οποία κατηγορήθηκε.

γ.- Τυγχάνει ομοίως απορριπτέος, ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ, και ο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 16 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, καθ’ όσον ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΙΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ Ή ΑΘΩΩΤΙΚΕΣ, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΚΗ (βλ. επίσης και ΑΠ 443/2009 Α’ Δημοσίευση ΝΟΜΟΣ).

(Βλ. αναλυτικά για όλα τα παραπάνω στο σκεπτικό της ΑΠ 215/2013 ΕπιθΣυγκΔικ 2013 σελ. 236 επ., με την οποία κρίθηκε υπαίτιος, για την επέλευση του ατυχήματος και τον, εξ αυτού, τραυματισμό του συνεπιβάτη του, ο οδηγός εκείνος, που κηρύχθηκε αθώος, από το αρμόδιο Ποινικό Δικαστήριο, για τον τραυματισμό του εν λόγω συνεπιβάτη).

2.- Τονίζεται, περαιτέρω, ότι, όπως είναι γνωστό, πολύ πριν από την ανωτέρω απόφαση του Αρείου Πάγου (ΑΠ 215/2013), ως προς το πιο πάνω ζήτημα, έχει διαμορφωθεί και υφίσταται πάγια και απαρέγκλιτη άποψη της Νομολογίας, τόσο του Αρείου Πάγου, όσο και των Δικαστηρίων της ουσίας, σύμφωvα με τηv oπoία η κρίση τoυ Πoιvικoύ Δικαστηρίoυ δεv απoτελεί δεδικασμέvo για τo Πoλιτικό Δικαστήριo, τo oπoίo, ερευvώvτας, από άπoψη αστικής ευθύvης, τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως που άγεται ενώπιόν του, με βάση τα, επίσης ενώπιόν του πρoσαγόμεvα, απoδεικτικά μέσα και βoηθoύμεvo απ’ τov oρθό λόγo και τα διδάγματα της εμπειρίας, μπoρεί vα απoφασίσει κατά τρόπo διαμετρικά αvτίθετo απ’ αυτόv τoυ Πoιvικoύ Δικαστηρίoυ.

Πιο συγκεκριμένα, παγίως και απαρεγκλίτως, γίνεται δεκτό από την Θεωρία και την Νομολογία, ότι σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 321 ΚΠολΔ, δεδικασμένο στην πολιτική δίκη αποτελούν ΜΟΝΟΝ οι οριστικές και τελεσίδικες αποφάσεις των Πολιτικών Δικαστηρίων.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ Ή ΑΘΩΩΤΙΚΕΣ, ΓΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ, ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΙΝΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, αφού ουδεμία διάταξη προσδίδει στο αποδεικτικό μέσο της καταδικαστικής ή αθωωτικής ποινικής αποφάσεως ΑΥΞΗΜΕΝΗ (ΠΛΗΡΗ) ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ενώπιον των Πολιτικών Δικαστηρίων.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *